O mito dos “Nativos dixitais”

O mito dos “Nativos dixitais”

Coa progresiva chegada da sociedade da información, que tivo a súa evolución máis espectacular nos últimos 15 ou 20 anos, introducíronse no vocabulario conceptos que nos permiten diferenciar unhas xeracións doutras, dependendo da súa relación coas “novas” tecnoloxías. Un destes colectivos son os nativos dixitais, aqueles nados a partir de 1980, aínda que algúns poñen o corte en 1984. Independentemente diso, parece que dar por feito unha diferenza xeracional no uso dos dispositivos e internet supón un erro para moitos investigadores.

A xeración máis nova utiliza a tecnoloxía da mesma maneira que as máis vellas e non é mellor na multitarea. Moitos membros da xeración de coñecementos dixitais utilizan a tecnoloxía da mesma maneira que moitos dos seus maiores: absorben información pasivamente. Polo menos así o asegura un estudo publicado na revista Teaching and Teacher Education, baseado nunha análise detallada de máis de 6000 sesións individuais.

A brecha entre os estudantes e os seus profesores non é fixa, nin o abismo é tan grande.

Entre as conclusións da investigación recóllese que non hai evidencia de que haxa unha soa nova xeración de novos estudantes, e que os complexos cambios que están a ter lugar no corpo estudantil débense a un compoñente relacionado coa idade que, simplemente, faise máis obvio coas o uso das novas tecnoloxías. Entre estes destácanse os usos dos sitios de redes sociais, como Facebook, a carga e manipulación de multimedia (por exemplo, YouTube) e o uso de dispositivos portátiles para acceder ao internet móbil.

Ademais, segundo os investigadores, a brecha entre os estudantes e os seus profesores non é fixa, nin o abismo é tan grande. De feito, hai pouca evidencia de que os estudantes ingresen á Universidade con demandas de novas tecnoloxías que os profesores e as universidades non poden cumprir.

As enquisas mostran, por exemplo, que os profesores e os expertos en educación subscríbense a decenas de “estilos de aprendizaxe” diferentes e opostos. Baixo estes, os nenos poden clasificarse como activistas ou teóricos, organizadores ou innovadores, non comisionados ou empujadores, globalistas ou analistas, aprendices profundos ou de superficie, e así sucesivamente. Podería o último exemplo estar a alterar o acceso e a provisión de tecnoloxía na aula, simplemente porque se cre que unha nova cohorte está máis familiarizada con ela?

“É indiscutible que a xente que se foi criada nas últimas décadas estivo exposta a unha gran cantidade de tecnoloxía dixital, polo menos nos países desenvolvidos”, pero mentres que Don Quixote apuntaba contra paredes sólidas, aumir a existencia de nativos dixitais, parece ilusoria. Certamente non é un xigante?, en palabras de Paul Kirschner, un investigador en educación da Universidade Aberta de Holanda en Heerlen, que se describe a si mesmo no seu traballo académico como “loitador de muíños de vento”.

O estudo expón, ademais, outra preocupación. Unha das habilidades que se lles supón aos nativos dixitais é a multitarea. Pero a evidencia diso tamén é escasa.

 

Fonte: https://doi.org/10.1016/j.tate.2017.06.001

No Comments

Post A Comment

1
¿Hablamos por Whatsapp?
Hola!!!
¿En qué puedo ayudarte?